Medycyna

Chociaż wiek ratowanego może grać dużą rolę w rokowaniu, nie znaczy to jednak, że z góry należy rezygnować z podejmowania akcji reanimacyjnej u starszych wiekiem ofiar wypadków, zwłaszcza że wiek nie jest pojęciem precyzyjnym, bo sama liczba lat nie stanowi o biologicznym wieku osobnika. Należy jednak pamiętać, że postępowanie reanimacyjne nie jest w stanie cofnąć zmian chorobowych, które istniejąc od wielu lat, spowodowały takie zmiany patologiczne w ważnych dla życia narządach, że doszło do zejścia śmiertelnego (zatrzymanie funkcji życiowych). Reanimacja - przez sztuczne podtrzymanie krążenia i oddychania - może jedynie stworzyć szansę ponownego podjęcia czynności przez narządy w sposób bezpośredni decydujące o życiu. Jednakże u osobników z dużymi zmianami w obrębie układu krążenia, oddychania czy ośrodkowego układu nerwowego uzyskane powodzenie jest z reguły niepełne i krótkotrwałe. U ludzi dotychczas zdrowych zatrzymanie krążenia i oddychania jest zwykle wynikiem dużego stopnia zaburzenia funkcji wymienionych układów i jeżeli nie ma w ich obrębie znacznego uszkodzenia organicznego, to akcja reanimacyjna, stwarzając warunki do podjęcia przez nie czynności, ma szansę trwałego powodzenia. Funkcje tych narządów nie były bowiem dotychczas trwale uszkodzone. Z powyższych przyczyn należy chyba przyjąć za zasadę, że w sytuacjach wypadkowych, na ulicy, nad wodą itp., decyzję o podjęciu akcji reanimacyjnej należy powziąć zarówno na podstawie stwierdzanego stanu ogólnego ofiary (ewentualne uszkodzenie), jak i czasu, który upłynął od chwili wypadku do chwili rozpoczęcia postępowania reanimacyjnego.