Medycyna

Jeżeli akcję reanimacyjną prowadzi jedna osoba, to po wykonaniu pierwszych 2-3 wdechów 10-15 razy uciska na mostek, a dalej postępuje według schematu: 2 oddechy - 10--15 uciśnięć, 2 oddechy - 10-15 uciśnięć tak, aby w ciągu minuty wykonać około 12 oddechów i 60 uciśnięć. Jeżeli natomiast akcję prowadzą co najmniej dwie osoby, jedna wykonuje masaż, a druga sztuczne oddychanie. Wtedy również zaczyna się od 2-3 oddechów i dalej wg schematu: l oddech - 5-10 uciśnięć, l oddech - 5-10 uciśnięć itd. Suma wykonanych w ciągu minuty oddechów i uciśnięć na mostek powinna być taka, jak w przypadku poprzednim. W warunkach klinicznych w trakcie trwania pośredniego masażu serca, zakłada się elektrody i wykonuje zapis EKG. Jego wynik decyduje o dalszym postępowaniu. Jeżeli stwierdza się migotanie komór, leczeniem z wyboru jest zewnętrzna defibrylacja elektryczna. Polega ona na przepuszczaniu prądu o mocy 100-4GO W/s między dwiema elektrodami przyłożonymi do klatki piersiowej w okolicy przedsercowej. Ma to na celu wygaszenie patologicznych pobudzeń w mięśniu sercowym i umożliwienie podjęcia prawidłowej czynności przez fizjologiczne ośrodki bodźcotwórcze. Wobec braku możliwości wykonania defibrylacji elektrycznej można spróbować zastosować defibrylację farmakologiczną przez dosercowe lub dożylne podanie takich leków, jak prokainamid, propranolol, chlorek potasowy, siarczan magnezu itp. Jeżeli natomiast ekg wykazuje linię izoelektryczną, tj. zupełny brak czynności elektrycznej mięśnia sercowego, albo zapis daje obraz pojedynczych hemodynamicznie nieskutecznych skurczów, należy podać epinefryne (Adrenalinum), izoprenalinę (Isuprel), or-cyprenalinę (Alupent), chlorek wapniowy itp. Jeżeli i to okaże się nieskuteczne, trzeba zastosować zewnętrzną stymulację elektryczną, polegającą na wywoływaniu skurczów mięśnia sercowego przez krótkotrwałe bodźce elektryczne (prądowe). Ze względu na kwasice, która z reguły towarzyszy zatrzymaniu krążenia i oddychania, należy rozpocząć dożylny wlew wodorowęglanu sodowego.